warszawskie krasnale

Spacerując ostatnio po Frascati natknęliśmy się na wychodzącego ze studzienki ściekowej krasnala. Może to słynny krasnal, któremu udało się zbiec z Dzielnej?

O co chodzi?

Chodnikowe krasnale są autorskim projektem Piotra Ginalskiego. Pojawiły się na mieście w 2010 r. wychodząc z lasu Kabackiego i „rozchodząc” się po Warszawie. Krasnale mają rożne kształty i kolory. Poza roznoszeniem pozytywnej energii, walczą o uratowanie od zabudowy Placu Wielkiej Przygody na Ursynowie. Jakiś czas temu pojawił się nowy cel – odbicia więźnia:  czasem podczas malowania krasnali, „życzliwi” wzywają policję. Właśnie podczas jednej z takich akcji stróże prawa „aresztowali” krasnalowy szablon, który zgodnie z prawem, jako dowód w sprawie, może by przetrzymywany do trzech lat.

A.

warszawskie domy

Bohdan Pniewski jeden z najważniejszych Warszawskich architektów XX wieku, zwany przez studentów „księciem architektury”, willę własną wybudował w iście książęcym miejscu, na Alei na Skarpie niedaleko wąwozu ulicy Książęcej. Były to tereny należące kiedyś do królewskiego brata Księcia Kazimierza Poniatowskiego.
Dom Pniewskiego powstał na bazie budynku zaprojektowanego dla księcia, w którym według legendy odbywały się spotkania loży masońskiej. Od strony skarpy zachowano XVII wieczną elewację. Natomiast od strony Alei na Skarpie Pniewski stworzył prostą, dość ciężką ścianę z kamienia urozmaiconą oknami oraz wejściem i tajemniczym napisem „SCANDIVS DDAR FX T.AMRC+”. Według przekazów rodzinnych rozwinięcie napisu w tłumaczeniu na polski brzmi „pnący się (czyli Pniewski) przebudował świątynię masonów i zamieszkał w niej”.
Aktualnie w willi znajduje się Muzeum Ziemi.
 
Na podstawie: „Archi storie. Jak odrywać przestrzeń miast” Radosław Gaja, Natalia Szcześniak
A.

życzenia

Kochani,
zdrowych i radosnych świątecznych dni, dobrego czasu i dobrej pogody do miłych warszawskich spacerów – może na Krakowskie Przedmieście? Stoi tam figura Matki Boskiej Pasawskiej, wystawiona przez architekta Bellotiego w 1683 roku jako votum dziękczynne za uratowanie jego i rodziny z panującej w mieście zarazy.
A i N

warszawskie kontrasty

W Warszawie nie brakuje miejsc, w których stare miesza się z nowym. Tak jest między innymi na na pograniczu Śródmieścia i Woli w pobliżu ronda ONZ: nowoczesne biurowce, bloki osiedla „za żelazną bramą” oraz przedwojenne kamienice -ta na pierwszym planie z niedawno (w związku z wyburzeniem biurowca z lat 90.) odsłoniętym fragmentem muralu PKO oraz ta z tyłu, w której urodził się ksiądz Ignacy Skorupka.

A.

O rzeźbie, polityce i muzyce

Pomnik Ignacego Paderewskiego w Parku Ujazdowskim ma bardzo ciekawą historię. Inicjatywa jego powstania pojawiła się w kręgach polonijnych jeszcze za życia Paderewskiego. Rzeźba projektu Michała Kamieńskiego została odlana w zakładzie przy ul. Solec 83 tuż przed wybuchem II wojny światowej. Gdyby nie właściciel odlewni, Czesław Chojnowski, który ją rozmontował i w kilku kawałkach zakopał na terenie posesji, trafiłaby na przetopienie. Po wojnie, na nowo zmontowana rzeźba przez pewien czas stała na terenie odlewni i czekała na zgłoszenie się po nią członków komitetu budowy pomnika. Nikt się nie zjawił – więc zaopiekował się nią Władysław Gajowski, dzięki któremu stanęła na zaprzyjaźnionej posesji na Mokotowie. W 1956 r. trafiła Muzeum Narodowego, a potem do Spółdzielni Brąz Dekoracyjny (dawna odlewnia Braci Łopieńskich), a dopiero w 1971 r. na dziedziniec wewnętrzny Muzeum Narodowego. W 1978 r. stanęła przy ul. Okólnik w pobliżu dzisiejszego muzeum Fryderyka Chopina, dawnego Konserwatorium, do którego uczęszczał Paderewski, skąd w 1985 r. została przeniesiona do Parku Ujazdowskiego.


Oklaskiwany w kraju i na świecie, absolwent warszawskiego Konserwatorium Muzycznego, Ignacy Paderewski okazał się być także zdolnym politykiem, który przyczynił się do odzyskania przez Polskę niepodległości. W czasie I wojny światowej swoje koncerty rozpoczynał przemową o konieczności rezurekcji Polski, współorganizował komitety pomocy Polakom w Paryżu, Londynie oraz w Szwajcarii. Dzięki jego zaangażowaniu prezydent Wilson umieścił na liście ultimatum (będącym warunkiem podpisania przez Stany Zjednoczone Traktatu Wersalskiego) punkt 13. mówiący o odrodzeniu Polski. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1919 roku pełnił funkcję premiera oraz ministra spraw zagranicznych. W 1935 r. , po śmierci Piłsudskiego, współzałożył Front Morges, którego celem była demokratyzacja polskiej polityki. Po wybuchu II wojny światowej Paderewski wszedł w skład władz Polski na uchodźctwie – został przewodniczącym Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie – ówczesnego sejmu. W 1940 roku udał się do Stanów Zjednoczonych i uzyskał kredyty na finansowanie Polskich Sił zbrojnych na Zachodzie.
Zmarł w USA w 1941 roku i tam został pochowany, ale w 1992 roku jego prochy przewieziono i pochowano ponownie w warszawskiej katedrze św. Jana.

A.

rośliny w miejsce reklam

Na mieście pojawiły się ostatnio interesujące kompozycje roślinne zamknięte w przeźroczystych miejskich meblach, przypominających słupy reklamowe. I od razu nasuwa się wniosk, o ile ładniej wyglądałyby miasta, gdyby reklamy zastąpić roślinami!!! „Zielone” słoje można oglądać do połowy grudnia na Placu Trzech Krzyży, przy metrze Świętokrzyska oraz na Marszałkowskiej niedaleko ulicy Zoli.

A.

jesienne dywany

W tym roku, w rezydencji księcia Kazimierza Poniatowskiego, brata króla Stanisława Augusta widzieliśmy piękne liściaste dywany  Dzisiejsze tarasy parku Frascati, czyli dawny książęcy Park na Górze projektu Bogumiła Zuga, wyglądają cudnie o każdej porze roku, ale jesienna gama barw i widoki po horyzont – aż po pomnik Sapera i Wisłę, naprawdę są warte odwiedzenia. Żeby Was zachęcić, przedstawiamy klika jesiennych zdjęć parkowych dywanów.

A.