O rzeźbie, polityce i muzyce

Pomnik Ignacego Paderewskiego w Parku Ujazdowskim ma bardzo ciekawą historię. Inicjatywa jego powstania pojawiła się w kręgach polonijnych jeszcze za życia Paderewskiego. Rzeźba projektu Michała Kamieńskiego została odlana w zakładzie przy ul. Solec 83 tuż przed wybuchem II wojny światowej. Gdyby nie właściciel odlewni, Czesław Chojnowski, który ją rozmontował i w kilku kawałkach zakopał na terenie posesji, trafiłaby na przetopienie. Po wojnie, na nowo zmontowana rzeźba przez pewien czas stała na terenie odlewni i czekała na zgłoszenie się po nią członków komitetu budowy pomnika. Nikt się nie zjawił – więc zaopiekował się nią Władysław Gajowski, dzięki któremu stanęła na zaprzyjaźnionej posesji na Mokotowie. W 1956 r. trafiła Muzeum Narodowego, a potem do Spółdzielni Brąz Dekoracyjny (dawna odlewnia Braci Łopieńskich), a dopiero w 1971 r. na dziedziniec wewnętrzny Muzeum Narodowego. W 1978 r. stanęła przy ul. Okólnik w pobliżu dzisiejszego muzeum Fryderyka Chopina, dawnego Konserwatorium, do którego uczęszczał Paderewski, skąd w 1985 r. została przeniesiona do Parku Ujazdowskiego.


Oklaskiwany w kraju i na świecie, absolwent warszawskiego Konserwatorium Muzycznego, Ignacy Paderewski okazał się być także zdolnym politykiem, który przyczynił się do odzyskania przez Polskę niepodległości. W czasie I wojny światowej swoje koncerty rozpoczynał przemową o konieczności rezurekcji Polski, współorganizował komitety pomocy Polakom w Paryżu, Londynie oraz w Szwajcarii. Dzięki jego zaangażowaniu prezydent Wilson umieścił na liście ultimatum (będącym warunkiem podpisania przez Stany Zjednoczone Traktatu Wersalskiego) punkt 13. mówiący o odrodzeniu Polski. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1919 roku pełnił funkcję premiera oraz ministra spraw zagranicznych. W 1935 r. , po śmierci Piłsudskiego, współzałożył Front Morges, którego celem była demokratyzacja polskiej polityki. Po wybuchu II wojny światowej Paderewski wszedł w skład władz Polski na uchodźctwie – został przewodniczącym Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie – ówczesnego sejmu. W 1940 roku udał się do Stanów Zjednoczonych i uzyskał kredyty na finansowanie Polskich Sił zbrojnych na Zachodzie.
Zmarł w USA w 1941 roku i tam został pochowany, ale w 1992 roku jego prochy przewieziono i pochowano ponownie w warszawskiej katedrze św. Jana.

A.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *